اردیبهشتی ها
تموم قلبها یک سو و یک رنگ
دلاشون عاشق و بی کینه و تنگ
قدمها شون نفس میده به بارون
صداشون توی گوش غصه، آهنگ
واسه چشمایی که لبریز عشقن
تموم ماهها اردیبهشتن
کسی راز دلاشون رو بلد نیست
شاید تقدیر رو، این جور نوشتن
دلش اندازه صد کهکشونه
همیشه گریه هاشو می پوشونه
امون از وقتی که صبرش بمیره
که عالم رو به آتیش میکشونه
پر از دریای قلبش، خستگی ها
ولیکن دلخوش دلبستگی ها
امید آدمای بی ستاره اس
ازش می باره این وارستگی ها
من این شعر رو واسه قلبم نوشتم
یا شاید هم برای سرنوشتم
یه شب تو خواب دیدم، آسمون گفت:
که مست سی و یک اردیبهشتم !!!














